ขอบคุณ Black Bullet คู่กายคู่ใจที่ไปไหนต่อไหนมาด้วยกัน จากโตเกียวถึงกรุงเทพ รู้สึกตื่นเต้น เร้าใจกับการเดินทางทุกครั้งที่ไปด้วยกัน

ห่างจากอกพ่อและแม่แล้วก็ Black Bullet นี่หละที่เคียงข้างกัน ในวันที่ฝนตก ในวันที่แดดออก ในทางที่จักรยานแบกเรา และในทางที่เราแบกจักรยาน ในวันที่ออกมาข้างนอก และในค่ำคืนที่กลับบ้าน ในวันที่เราพาไปซ่อม และในวันที่ซ่อมเรา

คงเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่มีคำบรรยายมีแต่ความรู้สึกอิสระ เข้มแข็งในโลกที่หมุนไป และคำขอบคุณแด่มิตรภาพดีดีเสมอมา

Hey, rock, rock, rock, rock

Hey, rock, rock, rock, rock

I’m just a rockin’ rollin’ stone

I’m just a rollin’ rockin’ stone

I’m just a rockin’ rollin’ stone

I’m just a rollin’ rockin’ stone

I’m just a rockin’ rollin’ jumpin’ crazy stone

4 years away from this long lost tiny home, I already forgot the username and login. Moreover I almost forgot that it was me who written down those impressive stories.

A minute ago I re-read all of my post from the latest Hanabi digged down to the beginning of the moment this blog were established to the internet world. I’m so funny and it was so me. Some sort of nostalgic feeling touched me and encouraged me to write again.

Couldn’t help but I recovered my account and now in front of you here. Writing blog sounds as vintage as writing a letters compare to present numbers of social media platform.

So I will take this blog to remind myself of myself. And all the things I’ve been through and I’m here in my mold.

background music : Bittersweet Symphony

You Nailed it! Hahaha

P.S. This is the first post which I uploaded via wordpress mobile application, sounds much more like 2016 :)))

Good night, sleep tight