ในโลกของเมอร์ลิน มนุษย์เราบ่อยครั้งจะมีอาการปวดที่สะบักไหล่ นั่นเป็นผลพวงมาจากอดีตที่เราเคยมีปีก

วันนี้มีอาการปวดหลังขึ้นมาแถวไหล่ขวา เลยนึกถึงเมอร์ลินขึ้นมา คงสะสมมาสักพัก ทุเลาลงด้วยเคาร์เตอร์เพนร้อนแล้วคลายเส้นดี ปีกจะงอกหรือเคยงอกอยู่ตรงนั้น แต่ชัดเลยว่าชั่วโมงทำงานช่วงนี้ยาวไป ขับรถก็ยังท่าเดิม เส้นไหล่ขวาปูดกว่าซ้ายมากนัก สนุกมากไปสินะ

นี่แค่เป็นส่วนน้อยมากๆ รู้สึกตัวเองยังแข็งแรงไม่เท่ากับพ่อแม่ตอนอายุเท่านี้เลย

ความเจ็บปวดเป็นเรื่องที่ดี ร่างกายกำลังเตือนเราอยู่ ก็ดูแลกันหน่อยแล้วกัน ใช้แต่พอดี

Take care of your body. It’s the only place you have to live in. Jim Rohn

Advertisements

สวัสดีค่ะอาจารย์ สวัสดีวันอาจารย์ศิลป์ มีเรื่องมากมายที่อยากจะเล่าให้อาจารย์ฟัง

ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ารั้วศิลปากรก็จะแวะเวียนไปที่ลานอาจารย์ศิลป์โดยสม่ำเสมอ ไปพูดคุย บอกเล่าให้อาจารย์ฟัง ระลึกในใจบ้าง ซื้อดอกไม้ไปบ้าง เป็นพื้นที่และช่วงเวลาที่พิเศษ สงบ เติมกำลังใจได้เป็นอย่างดี

เราเชื่อมั่นและศรัทธาในการทำงานมาโดยตลอด จนถึงทุกวันนี้การทำงานเป็นเหมือนดั่งชีวิตเรา เราไม่สามารถเป็นคนที่อยู่นิ่งเฉยได้ การงานคือหน้าที่ เดือนที่แล้วน้องในทีมหนึ่งคนเสียชีวิต ก็เป็นเรื่องน่าตกใจและน่าเศร้าที่คนที่เราเจอหน้ากันอยู่ทุกวันได้จากเราไปในอายุอันน้อยนิด หลังจากเสร็จเรื่องงานพิธี ก็กลับมาทำงานกันต่อ โมเดลที่น้องทำค้างเอาไว้บนโต๊ะกลาง ก็มีเพื่อนๆมาช่วยกันทำต่อให้เสร็จและนำไปใช้งานนำเสนอลูกค้า โครงการที่น้องดูแลไว้ อีกไม่นานก็จะถึงงานเปิดอย่างเป็นทางการ ภาพเหล่านี้ยิ่งสะท้อนให้เราคิดว่าชีวิตคนเรานั้นแสนสั้น แต่สิ่งที่เราทำจะคงอยู่

และอีกการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญของเรา เราก็พบว่าเป็นเพียงแต่การเปลี่ยนแปลงอันชั่วคราว เพราะสิ่งที่เรารักที่จะทำยังคงอยู่ ยังดำเนินอยู่ ต่อให้ยังไม่รู้อนาคตก็ตาม อันที่จริงชีวิตเราก็ดำเนินมาโดยที่ไม่มีการคาดเดาไว้อยู่แล้ว ก็ขอให้สนุกกับมันอย่างเช่นเคย

ขอขอบคุณทุกสิ่งที่เราได้ประสบพบ ทำให้เรามาเป็นเราในวันนี้ ทุกโอกาส ทุกอุปสรรค ทุกคนดีๆ ทุกคนดีน้อย ที่เราได้พบ ครอบครัว เพื่อนพี่น้องทุกคน ที่อยู่เคียงข้างกัน ขอขอบคุณจากใจจริงๆ

และแล้วก็ต้องมีพื้นที่ว่างเปล่าสำหรับตัวเราเองบ้างจะ Blank Canvas หรือ New Artboard ก็ว่ากันไป … ดวงดาราสีเงินที่เปล่งประกายบนนภา คลื่นที่พัดเอื่อย สายลมที่พัดมาแผ่วเบา มาเถิด มาสู่เรือลำน้อยของฉัน Santa Lucia Santa Lucia


ขอบคุณ Black Bullet คู่กายคู่ใจที่ไปไหนต่อไหนมาด้วยกัน จากโตเกียวถึงกรุงเทพ รู้สึกตื่นเต้น เร้าใจกับการเดินทางทุกครั้งที่ไปด้วยกัน

ห่างจากอกพ่อและแม่แล้วก็ Black Bullet นี่หละที่เคียงข้างกัน ในวันที่ฝนตก ในวันที่แดดออก ในทางที่จักรยานแบกเรา และในทางที่เราแบกจักรยาน ในวันที่ออกมาข้างนอก และในค่ำคืนที่กลับบ้าน ในวันที่เราพาไปซ่อม และในวันที่ซ่อมเรา

คงเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่มีคำบรรยายมีแต่ความรู้สึกอิสระ เข้มแข็งในโลกที่หมุนไป และคำขอบคุณแด่มิตรภาพดีดีเสมอมา

Hey, rock, rock, rock, rock

Hey, rock, rock, rock, rock

I’m just a rockin’ rollin’ stone

I’m just a rollin’ rockin’ stone

I’m just a rockin’ rollin’ stone

I’m just a rollin’ rockin’ stone

I’m just a rockin’ rollin’ jumpin’ crazy stone

4 years away from this long lost tiny home, I already forgot the username and login. Moreover I almost forgot that it was me who written down those impressive stories.

A minute ago I re-read all of my post from the latest Hanabi digged down to the beginning of the moment this blog were established to the internet world. I’m so funny and it was so me. Some sort of nostalgic feeling touched me and encouraged me to write again.

Couldn’t help but I recovered my account and now in front of you here. Writing blog sounds as vintage as writing a letters compare to present numbers of social media platform.

So I will take this blog to remind myself of myself. And all the things I’ve been through and I’m here in my mold.

background music : Bittersweet Symphony

You Nailed it! Hahaha

P.S. This is the first post which I uploaded via wordpress mobile application, sounds much more like 2016 :)))

Good night, sleep tight