Hey, rock, rock, rock, rock

Hey, rock, rock, rock, rock

I’m just a rockin’ rollin’ stone

I’m just a rollin’ rockin’ stone

I’m just a rockin’ rollin’ stone

I’m just a rollin’ rockin’ stone

I’m just a rockin’ rollin’ jumpin’ crazy stone

4 years away from this long lost tiny home, I already forgot the username and login. Moreover I almost forgot that it was me who written down those impressive stories.

A minute ago I re-read all of my post from the latest Hanabi digged down to the beginning of the moment this blog were established to the internet world. I’m so funny and it was so me. Some sort of nostalgic feeling touched me and encouraged me to write again.

Couldn’t help but I recovered my account and now in front of you here. Writing blog sounds as vintage as writing a letters compare to present numbers of social media platform.

So I will take this blog to remind myself of myself. And all the things I’ve been through and I’m here in my mold.

background music : Bittersweet Symphony

You Nailed it! Hahaha

P.S. This is the first post which I uploaded via wordpress mobile application, sounds much more like 2016 :)))

Good night, sleep tight

อากาศเย็นของเช้าวันจันทร์ ทำให้นึกถึงความประทับใจ ลมหายใจในต่างแดน
วันนี้เป็นวันที่ 12 ที่กลับมาอยู่ประเทศไทย ได้นั่งทำงานในห้องๆนี้ ห้องแห่งความฝัน
ฝุ่นเกาะไปหน่อย รกเหมือนเดิม อย่างที่ชอบ อย่างที่เคยชิน หาที่ลงของใหม่ที่พึ่งขนกลับมา
ความฝันที่เปื้อนกัมมันตรังสี .​ . . ค้นไปค้นมาไปเจอซองเก็บเหรียญจากที่ต่างๆ
ทั้งที่เป็นเหรียญเงินจริงและเหรียญที่ระลึก จับมาขีดๆลงสมุดโน้ตที่ซื้อให้ตัวเองตอนปีใหม่
ด้วยความคิดที่ว่าปีที่แล้ว ความคิด ชีวิต จิตใจ ที่เป็นแผ่นๆ รวมเล่มซะหน่อยก็คงดี
(นอกเรื่องไปหน่อยกลับมาที่เดิม) ตอนซื้อเหรียญก็ไม่รู้เหมือนกันว่าซื้อมาทำไม เก็บมาทำไม
ของชิ้นอื่นๆก็เหมือนกัน ยิ่งจะมีแต่ทำให้ห้องรกขึ้นเรื่อยๆ แต่นานๆทีมาค้นมาเจอก็ทำให้ได้หวนกลับไป
ณ จุดๆนั้น ทุกครั้งที่หยิบของชิ้นเดิมที่เคยเก็บไว้มาดู ความรู้สึกที่ได้มักต่างออกไป คงเป็นเพราะ
ยืนอยู่จุดๆนี้ ที่กำลังเดินหน้าไปจุดๆโน้น จากความทรงจำในจุดๆนั้น

และฉันก็กำลังเดินอยู่  ณ . . นี้